Welcome to a world full of darkness,danger and mystery...
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΗμερολόγιοΗμερολόγιο  Κατάλογος ΜελώνΚατάλογος Μελών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 ~Ποιήματα~

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ClairefromHell
Lords Of The Damned
Lords Of The Damned
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 286
Ημερομηνία εγγραφής : 03/01/2011
Ηλικία : 21
Τόπος : Κοιτα εξω απο το παραθυρο, βλεπεις αυτο το θαμνο που κουνιεται... για κοιτα καλυτερα.. ΜΠΟΥ!

Ταυτότητα
Ομάδα: Creatures Of The Night Creatures Of The Night
Favorite Quote: I'll take a potato chip... and EAT IT!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mood: πειναω

ΔημοσίευσηΘέμα: ~Ποιήματα~   Σαβ Ιαν 08, 2011 4:41 am

Διαβαζετε ποιηματα? Υπαρχει καποιο ποιημα το οποιο σας εκανε ιδιαιτερη εντυπωση? Εδω μπορειτε να το μοιραστειτε μαζι μας Very Happy
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Lady Macbeth
Kings Of The Damned
Kings Of The Damned
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 471
Ημερομηνία εγγραφής : 30/10/2010
Ηλικία : 22
Τόπος : Into darkness...

Ταυτότητα
Ομάδα: Creatures Of The Night Creatures Of The Night
Favorite Quote: Dum spiro spero
Mood: No!I must be dreaming!!!

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ~Ποιήματα~   Σαβ Ιαν 08, 2011 4:52 am

Αυτα ειναι τα αγαπημενα μου:

The Raven-Edgar Allan Poe


Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!


μεταφραση:
 

και η Ιθακη του Καβαφη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://crypteofthedamned.forumgreek.com
ClairefromHell
Lords Of The Damned
Lords Of The Damned
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 286
Ημερομηνία εγγραφής : 03/01/2011
Ηλικία : 21
Τόπος : Κοιτα εξω απο το παραθυρο, βλεπεις αυτο το θαμνο που κουνιεται... για κοιτα καλυτερα.. ΜΠΟΥ!

Ταυτότητα
Ομάδα: Creatures Of The Night Creatures Of The Night
Favorite Quote: I'll take a potato chip... and EAT IT!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mood: πειναω

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ~Ποιήματα~   Σαβ Ιαν 08, 2011 5:01 am

^^^^^ Την Ιθακη την εχω διαβασει αλλα και το 'Κορακι' ωραιο ηταν Very Happy
Αυτα ειναι τα 2 αγαπημενα μου:

1)Paul Laurence Dunbar 'We Wear the Mask'
Σπόιλερ:
 
2) William Blake - Auguries of Innocence

Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Zayne
Newborn
Newborn


Αριθμός μηνυμάτων : 3
Ημερομηνία εγγραφής : 20/01/2011

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ~Ποιήματα~   Παρ Ιαν 21, 2011 3:18 am

Εφοσον εχουμε πιασει την ξενη ποιηση ας αναφερω και εγω ενα ποιημα του Βερλαιν! Razz

Οι ράθυμοι

—Μπα! Και η μοίρα μας έγινε πεζή.
Αν θέλετε, πεθαίνουμε μαζί;
—Σπανία η πρόταση, ορισμένως.

—Ωραίο το σπάνιο. Λοιπόν εμπρός.
Ο τόπος θαυμάσιος και ο καιρός.
—Χι! χι! χι! Απογοητευμένος!

—Ίσως. Αλλά προπάντων εραστής
άψογος. Ανέκαθεν ιδεαλιστής.
Να πεθάνουμε τώρα ελάτε.

—Περσότερο ειρωνεύεστε, θαρρώ,
παρά όσο κάνετε τον τρυφερό.
Πάψετε, κύριε, αν αγαπάτε.

Έτσι το βράδυ κείνο απάνω στη
χλόη, και στ' άνθη απάνω καθιστοί,
δυο περίεργοι ερωτευμένοι

αναβάλανε τέτοιο ζηλευτό
θάνατο, κι απομείνανε γι' αυτό
—χι! χι! χι!— καταγοητευμένοι.

(μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Lady Dark
Goth
Goth
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 164
Ημερομηνία εγγραφής : 12/01/2011
Ηλικία : 21

Ταυτότητα
Ομάδα: Goth Goth
Favorite Quote: Music is the strongest form of magic
Mood: Thirst for Blood

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ~Ποιήματα~   Παρ Ιαν 21, 2011 4:45 am

Bloody Mary πολυ ωραιο!!
Σας δειχνω αλλο ενα του Poe:

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love -
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.
And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulcher
In this kingdom by the sea.
The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me
Yes! that was the reason
(as all men know, In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love was stronger by far than the love
Of those who were older than we
Of many far wiser than we
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.
For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling, my darling, my life and my bride,
In the sepulcher there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ЫackLadУSunДCo22
Creatures Of The Night
Creatures Of The Night
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 238
Ημερομηνία εγγραφής : 22/02/2011
Ηλικία : 25
Τόπος : Lying in my coffin...Buried in a distant tomb of a distant place...away from unwanted eyes...

Ταυτότητα
Ομάδα: Creatures Of The Night Creatures Of The Night
Favorite Quote: What do you say we kill some evil sons of bitches and we raise a little hell? :)
Mood: To DIE for...(and I don't necessarily mean my death...muhaha! :P)

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ~Ποιήματα~   Τρι Φεβ 22, 2011 8:56 pm

Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Καρυωτάκη είναι το ''Θάνατος:''

Είναι άνθρωποι που την κακήν ώρα
την έχουν μέσα τους.

Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
κι απ' τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,
χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα
χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·

ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,
ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε
κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·

ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο,
ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,
και τον καημό δεν είπατε που γράφω·

μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου
μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://hauntedmansiondidi22.blogspot.com/
 
~Ποιήματα~
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Crypte Of The Damned :: Ο Λαβύρινθος των Ονείρων :: Λογοτεχνία-
Μετάβαση σε: